
نشسته بود، و گوسفندانش پیش چشم او، علف هاى زمین را به دهان می گرفتند و می جویدند. صدها گوسفند، در دسته هاى پراکنده، منظره کوهستان را زیباتر کرده بود. پشت سرش چند صخره و کوه و کتل، به صف ایستاده بودند. ابراهیم، به چه می اندیشد؟ به شماره گوسفندانش؟ یا عجایب خلقت و پرودگار هستى؟

ن : eshgh200


ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید